Mijn gevoel van eigenwaarde.

Mijn gevoel van eigenwaarde…. 
Door: Liesbeth Rietveld

Doelbewust loop ik door de passage van het ziekenhuis, een bekertje koffie van de Albert Heijn to go in mijn hand. Een stukje lopen tijdens de pauze van mijn werkdag. “Ze is het echt, zie je dat Joost”, en ze geeft haar man een por. “Sjonge Liesbeth, dat we jou hier nog eens tegen komen. We hebben nog regelmatig jouw naam laten vallen thuis” Ik kijk van hem naar haar en weer terug. Een meisje van een jaar of twaalf staat naast haar ouders. Haar lange haar, donkere kijkers zeggen me werkelijk niets! Koortsachtig werken mijn gedachten, wat herken ik? Zie ik kenmerken van een neurologische aandoening? Zullen ouders iets meer zeggen waardoor ik het gat in mijn geheugen op kan vullen? 

(meer…)

Kinderneurologie

Door: Liesbeth Rietveld

Tijdens mijn late dienst loop ik haar kamertje binnen. 
Een meisje van een half jaar oud ligt continue te huilen in haar bedje. Moeder heeft beide handen op haar buik en schud haar heen en weer om haar rustig te krijgen. Een CD met kinderliedjes staat op, de kamer is volledig verlicht. De deur naar de gang staat open. Vader zit op de bank te praten met een aantal familieleden. Het oudere broertje loopt in en uit. 
Ik heb maar een aantal seconden nodig om te zien, te voelen wat er nodig is. Maar wie ben ik om hier iets van te zeggen, te vinden? 

(meer…)